Sander



Columns



Gedichten



Portfolio

geschiedenis
cv



   
Geschiedenis

Alles wat is ontstaan heeft een geschiedenis. Dit is het verhaal van mijn leven.

De dag dat ik ter wereld kwam
 
Ik werd geboren op:   28-10-1980 om 11.56
Het weer was:   zonnig
Pappa en mamma noemden mij:   Sander Gerardus
Mijn gewicht was:   3730 gram
Mijn lengte was:   52 cm
Ik heb (had!):   blauwe ogen en zwart haar
Mijn eerste woordjes:   pappa / mamma / zakgeld
 

Sander en de grote, boze mensenwereld
 En daar ben je dan... in de grote, boze mensenwereld. Op deze foto ben ik me blijkbaar al bewust van het feit dat het leven zoveel zorgen met zich meebrengt, zeker als je moet kijken in een grote lens. Al zou het natuurlijk ook kunnen liggen aan de kwaliteiten van de fotograaf. Poseren op commando is niet echt mijn sterkste kant, zo blijkt maar weer. En daar komt nog eens bij dat rood me niet echt staat en het is dan ook alles behalve mijn favoriete kleur. Ik snap niet dat ik mijn kledingadviseur op dat moment niet meteen de deur uit heb gedaan, dat deed ik pas toen ze aan kwam zetten met het Bassie-pakje van de foto hieronder.
 

Mijn eerste, beregoede vervoersmiddel
 Vanaf de rug van een beer ziet de wereld er toch veel minder boos uit, zeker als er wieltjes onderzitten. Een beetje toeren in mijn stoere motorpak met mijn grote zus achterop, die ondertussen de geur van Zwitsal babyshampoo inhaleerde. In de rug (en ik heb het nu over de rug van de vervoersbeer en niet over de rug van mijn zus) zat een handig opberg vak waar ik bijvoorbeeld mijn helm kon opbergen. Ook handig om mijn portable (zie volgende verhaal) in op te bergen.

N.B. voor het plaatsen van deze (en onderstaande) foto's heb ik toestemming van mijn zus ;-)
 

Hallo? Met wie spreek ik?
 Als mens tel je niet meer mee zonder telefoon, dat had ik al vroeg in de gaten. Van mijn eerste spaarcentjes kocht is dus op mijn 2e een heuze draadloze telefoon. We hebben het dan over 1982, in die tijd was alles nog wat groot zeker voor een 2-jarig ukkie als ik. Maar hoe dan ook, portable dat was 'ie met z'n 4 wielaandrijving! Nokia, Siemens, Motorola en Samsung liepen nog ver achter en hielden zich zeker nog niet bezig met mobiele telefonie... nee ik had een echte Fisher Price. Je van het op het gebied van kinderspeelgoed. SMS, verwisselbare frontjes, trilfunctie, voicedialing waren toen nog niet uitgevonden, maar wat deed het er toe? Hiermee kon ik de hele wereld bereiken, ook al is je wereldje als kind nog zo klein. Pizzaatje Olvarit bestellen, geen probleem. En wat deed het er toe dat je het nummer moest draaien in plaats van indrukken? Niets! Zolang 'ie het maar deed. Af en toe pa en ma even lief aankijken voor nieuw beltegoed. Tring, tring... en het mooiste is eigenlijk nog wel dat ik die telefoon nog steeds heb ook, al gebruik hem ik hem tegenwoordig niet meer. Ik heb inmiddels een geavanceerder model.
 

Binnen, buiten, over de schouder
 Hoewel de wereld in je handbereik ligt met zo'n moderne gadget als mijn telefoon, toch dwingt een of ander oerinstinct ieder kind om er op uit te trekken (al is het maar naar de overkant van de straat). Bellen is leuk, maar op een of andere manier besefte ik zonder dat het me werd verteld dat persoonlijk contact toch nog altijd de voorkeur krijgt boven het onpersoonlijke van een Fisher Price telefoongesprek.

Kosten noch moeite werden daarom gespaard om een snelle manier van verplaatsing te vinden. Na die rijdende beer van hierboven probeerde ik nog een ander voorwerp uit genaamd: fiets. Best handig hoor, maar er kleefde toch wel de nodige nadelen aan. Zo viel fietsen en bellen (en dan bedoel ik bellen met mijn portable) heel lastig te combineren, zorgden de zijwieltjes voor hachelijke momenten bij het inparkeren en het bleek dat ik in de zakenwereld alles behalve serieus werd genomen wanneer ik met mijn Loeki fiets kwam voorrijden. Via een advertentie in mijn favoriete weekblad de Bobo (je bent er een of niet) kwam ik terecht bij een plaatselijke dealer die een keur aan mooie occasions had staan. Even een proefritje gemaakt, je kent het wel. Daarna even met de Fisher Price een belletje gegeven aan mijn accountant, zodat hij de financiele kant in orde kon maken. Zonde om je als peuter al diep in de schulden te steken natuurlijk.

En deze is het dan uiteindelijk geworden. Een cabriootje! Sportstuurtje, licht metalen velgen, handrem met ABS en stuurbekrachtiging. Onder de motorkop een ketting en maarliefst 2 trappers die zorgen voor de aandrijving. Daarmee is de wereld pas echt klein. En het mooie is dat er nog plaats was voor 2 ook, al moest mijn mede-passagier geen bezwaar hebben tegen staan.
 

Broeder- en zusterliefde
 Het reizen beviel me wel hoor, maar er was niets lekkerder dan weer thuis komen. Je skelter op de oprit parkeren en je Fisher Price eens even helemaal uitzetten. Rust. Even lekker onderuitgezakt voor de televisie gaan zitten en Pino, Tommie en Ieneminie aangapen met een doosje rozijntjes in je hand. Even helemaal niets, zouden ze nu zeggen.

Maar dan...

Opeens besef je weer dat je niet alleen bij je ouders woont, je hebt nog een oudere zus. Dat is lastig zeg, moet je opeens je speelgoed delen. Aan de andere kant, het speelt natuurlijk veel leuker met zijn tweetjes vraag maar aan Jip en Janneke. Hoewel? Deze foto's zijn maar een momentopname. Foto's van slaande ruzies zijn er niet, maar die ruzies waren er wel. Toch is zo'n oudere zus wel handig hoor, goede connecties zijn nooit weg. En af en toe even bij mijn grote zus uithuilen bijvoorbeeld als ik weer eens een deuk in mijn skelter had gereden. Zonder haat geen liefde.
 

Bij de beesten af
 Ons eerste diertje was een konijn. Een konijn kan soms best handig zijn om bijvoorbeeld je vieze handen aan af te vegen =) Maar bovenal is zo'n beest lekker knuffelbaar, al heb ik op het moment van deze foto nog al wat moeite om mijn aandacht te verdelen tussen het konijn en de lens van het fototoestel. Het leven zit vol met van die lastige keuzes. Ik kies hier duidelijk voor de compromis. Het pakt wel een beetje ongelukkig uit voor het konijn, alsof ik hem/haar onder dwang aaide.

N.B. ik ben nog bezig met een diepgravend (nee niet in de tuin, neem dit niet al te letterlijk) onderzoek naar de naam van beestje.
 

Middelbare school
 Enige kennis van Walburg-docenten is wel vereist om dit stukje te begrijpen...

De herinneringen liggen voor het oprapen. Allereest al die basisvormingsvakken: Antieke cultuur - verhaaltjes van moeder GanzeBorst voor het slapen gaan.
Techniek - bandenplakken, gesmolten plastic inhaleren, alles wat te solderen viel solderen Ún met LEGO spelen.
Verzorging - koken zonder sterren en allerhande voor zichzelf sprekende wijsheden. Wellicht had dit vak ook aan sommige docenten gegeven kunnen worden ;)

Wijn drinken bij Frans; du vin, du pain et du Laken. Ohja en du Goffeau niet te vergeten, die zijn leerlingen zag als sponzen. Ik fiets nog regelmatig met mijn hoofd tussen de spaken rond van schaamte. Ook ooit nog eens een hardloopwedstrijd tegen Westerlaken georganiseerd, waar 3 of 4 leerlingen het hebben moeten afleggen tegen hem. Tja met Westerlaken valt niet te (vogel)spotten. Later ook nog mediteren bij maatschappijleer en Praag onveilig gemaakt (ik niet hoor mama =).

Vervolgens werden we ook nog onderworpen aan het martelwerktuig dat tweede fase heet.

KWT-en, in een lokaaltje van 2x2 met een kijkgat in de muur maar het liefst in de mediatheek natuurlijk. Een beroemde uitspraak die de heer B. (op verzoek wil ik de naam wel openbaar maken) o.a. richting mij maakte: "van jullie komt later niet veel terecht". Maar daar is voorlopig niks van uitgekomen. En mocht het wel de waarheid worden dan kan ik nog altijd solliciteren als mediathecaris (woef!). En dan was er nog de fitness-ruimte: buikschuivers maken op van die matjes, zo hard mogelijk fietsen en slap ouwehoeren met Leeflang. Jammer dat al die aparaten in de weg stonden =)
 

Studentenleven...
 Pfff even laten bezinken hoor. Ik ben net student af.